cem
fatma
fikri
bedia
nuran
tavşan
nezih
füsun
cem


THE WORM'S IN THE APPLE

The worm’s in the apple
Nibbling away at its juicy white
To discover its way
To Life’s core.
As it wiggles around
In its obscurity
Like a new-born,
It sucks on Nature’s
Salty juice.
In the magma of its own low-life
Lava overflows
Its egoism ...
It falls asleep... It wakes up
Nothing’s changed
It sticks, with the taste of it,
In Time’s core.
It weaves its mask, a spinning web,
And all the furrows it’s hollowed out
Wear it out...
It plays its sinuous games
In its one black eye...
As it winds it way all around
The Apple Green...
It sounds out the sun it sets
While it hides itself away...
Its essence is putrefied
By its stomach
Full of seeds, ashes to ashes,
Walls it’s built alone
Their stones must crumble one by one
Into dust...
Until at last, at last
It’s found out.

© Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville – 26.05.2000
Traduit par Yakup YURT en français
French free verse translated into English free verse by Richard Vallance , 2002


VERME DELLA MELA

All'interno della mela
il verme rosicchia il candore
per conseguire
l'essenza della vita.

Mentre sobbalza,
nell'oscurità,
come un neonato
succhia il sapore;
l'essenza della natura.

Nel magma della bassezza
straripano le lave
sopra il suo egoismo.
Lui dorme, si risveglia
e niente cambia;
resta con il sapore
nell'essenza dei tempi.

Tesse una tela, con la sua maschera,
mentre si affatica
nelle fosse scavate.
Sinuosi
giochi
restano nel suo occhio nero
quando avvinghia della mela
il verde.
Sente il sole e si addormenta,
lui si nasconde.

La sua natura si putrefà
dentro il proprio stomaco,
ricolmo di semi carbonizzati.
Dei muri che ha costruito
cadono una ad una le pietre
e lui, finalmente,
resta allo scoperto.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville – 26.05.2000
La poesia pubblicata è stata tradotta da Yakup YURT ;
la traduzione dal francese all' italiano è stata
realizzata dal poeta Enrico PIETRANGELI


VER DE POMME
A l’intérieur de la pomme
Le ver grignote la blancheur
Pour atteindre
Le noyau de la vie…

Pendant qu’il sursaute
Dans l’obscurité
Comme un nouveau-né.
Il suce la saveur… le sel
De la nature.

Au magma de la bassesse
Les laves débordent
Sur son égoïsme…
Il dort… il se réveille
Rien ne change
Il reste avec la saveur
Au noyau de temps…

Il tisse une toile avec son masque
Pendant qu’il s’épuise
Dans les fossés qu’il a creusés…
Les jeux
Sinueux
Restent dans son œil noir…
Lorsqu’il enlace le vert
De la pomme…
Sonne soleil se couche
Lui, il se cache…

Son essence se putréfie
Dans son estomac
Plein de graines carbonisées
Des murs qu’il a construits
Les pierres tombent une à une…
Et finalement lui,
Reste à découverte.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville, le 26.05.2000
Traduit par : Yakup YURT


ELMA KURDU

Elmanın içinde
Kurt kemirir beyazı
Kavuşmak için
Çekirdeğine hayatın...

Yeni doğmuş birisi gibi,
İrkilirken
Karanlıklardan.
Emer tadını... tuzunu
Doğanın.

Soysuzluğun magmasında
Lavlar taşır
Bencilliğine…
Uyur… uyanır
Değişmez hiç bir şey
O tadıyla kalır
Yuvasında zamanın…

Ağ örer maskesiyle
Tükenirken
Açtığı çukurlarda…
Kara gözünde kalır
Oyunlar
Kıvrım kıvrım...
Yeşiline sarılırken
Elmanın...
Güneşi batar
O gizlenir...

Özsuları kokuşur
Midesinde
Kömürleşmiş tohumların...
Birer... ikişer düşer taşları
Ördüğü duvarların...
Sonunda o,
Açıkta kalır.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville – 26.05.2000


DER APFELWURM

In dem Apfel
Frißt der Wurm das Weiße,
Um an den Kern des
Lebens zu gelangen...

Wie ein Neugeborener
Erwacht er
Aus der Dunkelheit.
Und saugt den Geschmack
Der Natur...

In der Unendlichkeit des Magmas
Trägt er die Lava in seine
Selbstsucht...
Schläft...Erwacht
Nichts ändert sich
Mit dem gleichen Geschmack
Bleibt er im Nest der Zeit...

Mit seiner Maske
Webt er ein Nest
In den Graben, in dem er
Zugrunde geht...
An seinen schwarzen Augen
Verbleiben Spiele
Welle in Welle...
Den Grünen Apfel
Umschlingend...
Seine Sonne geht unter
Er versteckt sich...

Das Wasser
Stinkt in seinem Magen
Der Samen aus Kohle...
Die Steine fallen einer nach dem anderen
Von den gezogenen Wänden...
Am Ende bleibt er ohne Obdach...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville – 26.05.2000
Übersetzung: Nuray LALE


MAKINELESME

Votre texte

EDITIONS D'AGLY

Dacǎ acest pom n-ar avea
decât o ramurǎ
de Üzeyir Lokman ÇAYCI, Franţa

Dacǎ acest pom n-ar decât o ramurǎ
Întâmpinându-se spre gândurile
Celor ce iubesc..
Dǎruind fructe de bunǎvoie
Pe care le contemplu cu poftǎ de la freastrǎ..

Frunzele lui sǎ nu cadǎ vreodatǎ
Pe umerii orbi ai pǎmântului
Şi urcǎ… urcǎ…
Pe braţele vântului.

Dacǎ acest pom n-ar avea decât o ramurǎ
Strǎpungând cerurile albastre
Fǎcând stelele sǎ tacǎ
Şi neascultând vântul.

Traducere din limba francezǎ,
Prof Coca CODRIANU
Lic. Rǎducǎneni


¤ Vestea Bunǎ
Anul IV – N° 36
MARTIE 2004


ERETZ-PROPHECY
NICOLE CORFIN
YALÇIN BAYER
MUHTEREM ÖZÇELİK
PPGR
ADMINISTRATEUR
AMOUR
FÜSUN
FABULA
ANTOLOJI COM


PARIS VE GÖKYÜZÜ

KAVANOZ İÇİNDE BİR DÜNYA

Kavanoz içinde bir enkaz
Oyunlar cam gibi
Şeffaf...
Yürüyor onlar
Örümcek gibi,
Aşağıya sarkarak...

Dizine kadar kin içinde kinin...
Kapı değil
Sanki bir kapak
Üstünde sevginin...
Yetmedi kıvrım kıvrım uzanması
Bir yerlere...
Korku verdi
Tek başına
Büyüyen güllere...

Aşağı mahallelerde
Ses çıkaran kamyonlar...
Heykele benzeyen
Tabancalı adamlar...
Korku bir saplantı
Aç kuşun gözünde...
Sevgi bir işkence
Yeryüzünde…

Zaman
Masa başında eriyen kaygı ;
Adalet göz çapağı…
Eşitlik yapay bir gül
Yoksulun elinde…
Kardeşlik içi boş bir rüya
Garibin üzerinde…

Karanlık efsanesi
Elleri kanlı trenin…
Yangın... deprem
Ve gözyaşı malzemesi
Mahkemenin...

Kavanoz içinde bir enkaz
Oyunlar cam gibi
Şeffaf...
Yürüyor onlar
Örümcek gibi,
Aşağıya sarkarak...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Mantes la Ville – 15.05.2001

UN MONDE DANS UN BOCAL

Un décombre dans un bocal
Les jeux sont transparents
Tel le verre…
Eux ils marchent
Comme des araignées
En se penchant vers le bas…

Plongé dans la haine jusqu'aux genoux
Ce n'est pas la porte
On dirait qu'un couvercle
Couvre l'amour…
Son cheminement frisé n'a pas suffi
Vers quelque part…
Il a fait peur
A lui tout seul
Aux roses grandissantes…

Dans les bas quartiers
Des camions bruyants…
Des hommes armés de pistolets
Ressemblant à des statuts…
La peur est une obsession
Aux yeux de l'oiseau affamé…
L'amour est une torture
Sur la terre…

Le temps
Une crainte fondant à table ;
La justice est chassieuse…
L'égalité une rose artificielle
Aux mains du misérable…
La fraternité un rêve vide
Pour le pauvre…

La légende de l'obscur
Les mains ensanglantées du train…
L'incendie…le séisme
Et les larmes sont matière première
En matière de justice…

Un décombre dans un bocal
Les jeux sont transparents
Tel le verre…
Eux ils marchent
,Comme des araignées
En se penchant vers le bas…

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Mantes la Ville, le 15.05.2001
Traduit par : Yakup YURT

THE WORLD IN A BOTTLE *

Some offal in a bottle
Eyes are as transparent
As glass
They wander off down
Like spiders
To the bottom of it
Until mired in hatred right up to your knees
Its no door
More like a cover covering love up
His path all coiled up didn't seem to lead
anywhere really
All on his own
He managed to scare
Roses as they were growing
In old Lowertown
Noisy trucks
Men armed with pistols
Looking so bourgeois
Fear's an obsession
In the eyes of a famished bird
Love is some torture
On Earth
Time is like
fear melting at the table;
Justice is all bleary-eyed
Equality's an artificial rose
In the hands of a wretched soul
Fraternity's some empty dream
To anyone who's poor
The legend of obscurity
Your hands are bloody now, from digging in
The fire's seismic activity
And tears are what matter's most of all
In matters of justice
Some offal in a bottle
Eyes are as transparent
As glass
They wander off down
Like spiders
To the bottom of it.

* Literally: jar

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Mantes la Ville, le 15.05.2001
Translated into English free verse
by Richard Vallance, © 2003, June, 2003



EINE WELT IM GLASGEFÄß

Trümmern in einem Glasgefäß
Die Spiele wie aus Glas
Durchsichtig...
Sie laufen
Wie Spinnen
Nach unten hinabgehängt...

Bis zu den Knien in Hassgefühlen...
Es ist nicht ein Tor,
Es scheint ein Deckel zu sein
Über der Liebe...
Es hat nicht ausgereicht
Dass sie ihre Kreise zieht...
Sie hat die vereinzelt
Wachsenden Blumen beängstigt...

In den unteren Strassen
Heulende Lastwagen...
Männer mit Pistolen,
Die wie Denkmäler aussehen...
Die Angst ist eine fixe Idee
In den Augen des hungrigen Vogel...
Die Liebe ist eine Folter
Auf der Erde...

Die Zeit
Eine sich auflösende Sorge am Schreibtisch;
Gerechtigkeit ein Triefauge...
Gleichheit eine künstliche Rose
In der Hand des Armen...
Brüderlichkeit ein leerer Traum
Über dem Bedeuernswerten...

Schwarz ist die Geschichte
Des blutigen Zuges...
Brände... Erdbeben...
Und Tränen
Das Werkzeug von Gerichten...

Trümmern in einem Glasgefäß
Die Spiele wie aus Glas
Durchsichtig...
Sie laufen
Wie Spinnen
Nach unten hinabgehängt...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Mantes la Ville – 15.05.2001
Übersetzung: Nuray LALE


ACILAR ÜSTÜNDE


AĞZINA KADAR DOLU BİR DÜNYA

Yükü sırtında geçmişin
Büklüm büklüm
Yollarını aşarak
Ben nereden nereye gelmişim?...

Karla örtülü bekleyişler
Dantel gibi işlenirken
Şiir bağında
Nedense ben
Acılara gülmüşüm!...

Merak ettiğim şeyler
Döndükçe etrafımda
Zamanında ben
Aşk tarlalarına
Şiir ekmişim...

Akreplere,
Yılanlara rağmen
Susamışım çok kere
İnsanca yaşamaya...
Bizim için örülen
Duvarları aşmaya...

Çok etkiledi beni
Düzenbazlıklar...
Her defasında
Düşünce körlüğünü
Renk körlüğünden
Daha çekilmez görmüşüm...

Yükü sırtında geçmişin
Büklüm büklüm
Yollarını aşarak
Ben nereden nereye gelmişim?...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul – 05.04.2000

A BIG WORLD TO CRACK

Folded in two
with a burden on my back,
crossing paths;
from where am I leaving
to arrive where?
And when, to vines of poetry
Expectations covered with snow
were treated like lace,
I know too well how,
have laughed at sorrows...
In this moment
all those things which intrigue me
surround me
and I scatter poetry
in the fields of love
In spite of snakes and scorpions
I have been thirsty
for a decent life
and for surmounting the walls
constructed between us
Deceit
has profoundly marked me...
each time, it seems more serious
to be blind to ideas
than to colors
Folded in two
with a burden on my back,
crossing paths;
from where am I leaving
to arrive where?

by Uzeyir Lokman CAYCI
Traduit par by Yakup YURT en français
French free verse translated into English free
verse by Joneve McCormick

Eine ganze Welt zu knacken

In zwei Teile zerstossen
mit der Last der Vergangenheit auf
meinem Rücken
ihre Wege kreuzend
von wo bin ich weggegangen um wo anzukommen?...

Also, dass die Reben der Poesie
von Schnee bedeckten Erwartungen
wie Spitzen behandelt wurden
ich... ich weiss gar nicht wie
ich lachte über die Sorgen!..

Während all die Dinge um mich herum geschahen
die mich beunruhigten
in dieser Zeit da
ich....ich habe die Poesie gesät
in den Feldern der Liebe...

Trotz den Skorpionen
den Schlangen
habe ich häufig Durst gehabt
nach einem menschlichen Leben...
und nach Überwindung von Mauern
die gegen uns gebaut wurden...

Die Schurkereien
haben mich sehr stark gezeichnet...
jedes Mal
erschien es mir schlimmer
für Ideen blinder zu sein
als für Farben...

In zwei Teile zerstossen
mit der Last der Vergangenheit auf meinem Rücken
ihre Wege kreuzend
von wo bin ich weggegangen um wo anzukommen?...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul – 05.04.2000
Von übersetzt seiend : Monika SCHUDEL

UN MONDE PLEIN A CRAQUER

Plié en deux
Avec le fardeau du passé sur mon dos
En traversant ses chemins
D’où suis-je parti pour arriver où?...

Alors qu’aux vignes de la poésie
Les attentes couvertes de neige
Etaient traitées comme une dentelle
Moi, je ne sais trop comment
J’ai ri aux chagrins!...

Pendant que tournaient autour de moi
Toutes les choses qui m’intriguent
En ce temps-là
Moi, j’ai semé la poésie
Dans les champs de l’amour...

Malgré les scorpions
Les serpents
J’ai eu souvent soif
D’une vie humaine décente...
Et de surmonter les murs
Construits contre nous...

Les fourberies
M’ont marqué très fort...
A chaque fois
Il m’a semblé plus grave
D’être aveugle d’idées
Qu’aveugle de couleurs...

Plié en deux
Avec le fardeau du passé sur mon dos
En traversant ses chemins
D’où suis-je parti pour arriver où?...

Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul, le 05.04.2000
Traduit par Yakup YURT

* PALMARES CONCOURS POESIE 2001 PRIX TERPICHORE (FRANCE)
TERPSICHORE ŞİİR ÖDÜLÜ

Date: 01/29/02 01:48:01 PM
Name: Nicole Hérault, France
Subject: Re: Un monde plein à craquer

J'aime beaucoup !
En particulier :
"Il m'a semblé plus grave
D'être aveugle d'idées
Qu'aveugle de couleurs"

Amicalement
Nicole Hérault


ZAMANA UZANIS

AMICO, NON SEI COLPEVOLE

Amico, non sei colpevole
Colpevoli sono i tramonti
Che ti trascinano in questa oscurità…
Non ti affliggere
I dolori dei giorni perduti
Passano in fretta.
I tuoi occhi hanno imparato ad amare
Così pure imparino
a dimenticare anche
Tutti i dolori…

Dimentica questi occhi
Che t’han portato nelle bettole
Non credere che sia colpa
Dei tuoi sguardi
Meno perspicaci di altre volte
Perché non sei colpevole, amico
Colpevoli sono le speranze
Che ti lasciano nell’ombra.
A che serve agitarsi
Se nessuno comprende
La poesia dimenticata
Nei tuoi occhi sconvolti?…

Sei solo in un aldilà straniero
Così soli anche i tuoi occhi…
Non sei colpevole, amico…

Üzeyir Lokman ÇAYCI
tradotto da : Mauro BIONDANI


LINKS :

IMPROBABLE
PPGR ORG
E – STORIES DE
CULTURACTIF
POESIE EN LIBERTE
ANNOTAZIONI
COEUR ROMANTIQUE
EFFEBEY
BONNES NOUVELLES
POESIA
CRISTIA PAROLES COEUR
MUENIC
MAGWOLF
OA INTERNATIONAL
PAXMUNDI
GRAUE FEDER
TÜRK DÜNYA
SEFARING POETRY
REGIO PRESS MEDIEN
DRFRIZZ
HERMANN HESSE
ASLI GÜRÜNEY – OKAN BAYÜLGEN
GEOCITIES

LA CASA DE ASTERION
SOUL TO SOUL – JONEVE McCORMICK
MEETINGOFTHEMINDSJOURNAL
MUENIC
MERAL’IN SEVGI SITESI
TEXT GALERIE
PAXMUNDI
NIEDERNGASSE
SANDAMMEER.AT
RAINER – LIVE PURESPACE
YAPRAK
IWVPA
AIUDONLINE - ROMANIA
ARTDUMILIEU - QUASART
ART CEREN
JUERGEN BARGON - ARTPHOTODESIGN
LA CASA DE ASTERION
MILLIYET
MERAL’IN SEVGI
ITESI

LA’L KÜLTÜR SANAT N°11
CELIPOESIAS
BISTROQUEBEC
CYBERLITA
POETTEXT
TRYST
A LA LETTRE
ORGANEL
LE COIN DES POETES
SUN SITE
XECU - FANTASY
OCAIXOTE
POETICAS
AYNA
WORTGETREU
JUSO - EMRE
POETARE
RICHARD VALLANCE 1
SALSAPACA
SEVGI
GÜVERCINEVI
ROBERT BONNEFOY



HAZIRLIK

serran
29/02/04